Γιὰ πρώτη ἴσως φορὰ ἐπιχειρήθηκε ἡ θεώρηση τῆς ἀστρολογίας κάτω ἀπὸ ἕνα πρῖσμα καθαρὰ φιλοσοφικό. Ἦταν ἀναγκαῖο πρῶτα νὰ στηρίξῳ τὴν ὕπαρξη ἢ τὴν μὴ ὕπαρξή της μὲ τὴν ἀνάλυση τοῦ ὅρου αὐτῆς, ἀνάλυση ἡ ὁποία περιλαμβάνει τὸ κάθε δυνατὸ ἐρώτημα ποὺ μπορεῖ νὰ τεθῇ ὡς θέση καὶ ὡς ἀντίθεση, ἀναφορικὰ μὲ τὴν ὀρθότητα κατὰ πρῶτον τῆς ὀνομασίας καὶ ἐν συνεχείᾳ μὲ τὴν οὐσία τῆς ὀνομασίας της. Διότι εἶναι φανερὸ ὅτι ἂν μπορῇ νὰ σταθῇ μία θέση ὡς ὑπαρκτή, τότε ἡ θέση αὐτὴ καταλαμβάνει ἕνα ἀποσαφηνισμένο χῶρο στὴ χορεία τῶν ἐπιστητῶν καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ἐρευνηθῇ περαιτέρω τὸ πῶς καὶ τὸ γιατὶ ὑπάρχει καὶ ἐπενεργεῖ στὴ διαμόρφωση τῶν ποικίλων φαινομένων καὶ τῶν παραγομένων ἀποτελεσμάτων.

Ἔτσι ἐξετάζεται τὸ ζήτημα τῆς ἀστρολογίας ἀπὸ διαλεκτικὴ, φιλοσοφικὴ, θρησκευτική, νομικὴ καὶ ἐπιστημονικὴ θεώρηση καὶ ἐπιχειρεῖται νὰ ἀποδειχθῇ, ἂν μπορῇ νὰ ὑπάρξῃ ἢ νὰ ἀπορριφθῇ ὡς θέση ἔχουσα ὑπόσταση ἀντικειμένου διαλεκτικὰ ὀρθοῦ. Ἡ ἀποδεικτικὴ διαδικασία ἡ ὁποία δεν περιλαμβάνει μόνον τὴ θέση ἀλλὰ καὶ τὴν ἄρνηση, στηρίζεται στὸν ὀρθὸ λόγο καὶ στὶς ὑπαγορεύσεις αὐτοῦ, ποὺ εἶναι ἀναγκαία προϋπόθεση γιὰ τὴν παραδοχὴ ἢ τὴν ἀπόρριψη κάθε φυσικῆς ἢ μεταφυσικῆς ἐννοίας.